Do Polski, pozostającej w tej czasie za żelazną kurtyną, ruch hipisowski nie trafił z taką siłą i nie objął zbyt wielu ludzi. Jednakże gdy tylko dotarły do kraju informacje o rewolucji w społeczeństwie amerykańskim, także i u nas część młodych ludzi postanowiła przyjąć ideały hipisowskie. Z wiadomych względów w Polsce nie buntowano się przeciwko konsumpcjonizmowi społeczeństwa, a raczej przeciwko tyranii komunizmu.
Zdecydowanie z większą mocą przyjęła się za to w Polsce subkultura punk. Filozofia punków przypomina nieco hipisowską – także wyraża bunt przeciw wartościom społeczeństwa, normom, zakazom, jest jednak wzbogacona o elementy bardziej ostrzejsze, ‘złe’. Punki uważają hipisów za słabych, nie umiejących się przeciwstawić. Są anarchistami, nie boją się walczyć z użyciem przemocy o swoje prawa, widzą świat jako miejsce puste i groźne. Ten twardy i bezkompromisowy bunt przeciwko wszelkiej władzy i instytucjom państwowym idealnie wpasował się w polskie realia lat 80-tych, kiedy to trafiły do nas idee punk. Polscy punkowy znaleźli swoje miejsce na festiwalu muzyki młodzieżowej w Jarocinie. Był on miejscem spotkań i integracji środowisk punkowych. Subkultura punkowa w Polsce, choć w mniejszym nasileniu, to jednak pozostaje nadal żywa. Żeby się o tym przekonać wystarczy pojechać na jedną z nowych edycji festiwalu w Jarocinie lub Przystanku Woodstock.

Pierwszą szeroko znaną subkulturą w historii byli hipisi. Ruch ten rozkwit w połowie lat 60-tych XX wieku w USA i trwał właściwie tylko przez kilka lat, jednakże odcisnął swoje piętno na kulturze ogólnej trwające do dziś.
Subkultura hipisowska była wyrazem rewolucji, buntu młodzieży przeciwko dorosłym i ich wartościom : konsumpcjonizmowi, normom społecznym, zakazom, wyścigowi szczurów, rywalizacji. Hipisi głosili hasła pokoju, miłości, braterstwa, powrotu do natury, odrzucenia przemocy i wartości materialnych. Swój bunt wyrażali także wyglądem. Nosili luźne, kolorowe ubrania, długie włosy, różnorakie rzemyki i ozdoby, często chodzili na boso. Symbolizowało to ich kontakt z naturą i wolność. Jednym z elementów tej subkultury stało się też zażywanie substancji psychodelicznych, jak marihuana czy LSD, w celu poszerzenia świadomości.
Ich ruch powstał spontanicznie i był naturalną odpowiedzią młodych ludzi na to co dzieje się w ogóle społeczeństwa, w tym także na wojnę w Wietnamie. Najwyraźniej ideały hipisowskie trafiły na płodny grunt, gdyż w krótkim czasie bardzo wielu ludzi zaczęło się z nimi utożsamiać, nie tylko w USA, ale na całym świecie. To jednak, że ruch stał się tak popularny, stało się też przyczyną jego zguby, gdyż wielu ludzi uważało się za hipisów nie rozumiejąc tak naprawdę ich światopoglądu, a wolności i buntu szukając głównie w narkotykach, nie tylko psychodelicznych, ale także tych znacznie bardziej szkodliwych.

Różne subkultury powstają pod wpływem różnych czynników i upatrują podstawy swojej grupy w innych elementach. Wiele subkultur powstało pod wpływem swego rodzaju rewolucji społecznej i najważniejszym elementem scalającym jej członków są wspólne wartości, ideały i podobny bunt przeciwko reszcie świata. Tak narodził się na przykład ruch hipisowski. Pozostałe elementy subkultury hipisowskiej, jak ubrania czy muzyka zrodziły się dopiero później. Inne subkultury nie powstały pod wpływem jakiegoś wspólnego buntu i nie zaznacza się w nich tak wyraźnie wspólny światopogląd. Elementem łączącym taką subkulturę może być za to muzyka. Przykładem mogą być metalowcy, którzy są grupą dość niejednorodną, a których łączy przede wszystkim zamiłowanie do muzyki heavy-metalowej. Jeszcze inne grupy młodzieżowe scalają się na zasadzie jakiś wspólnych podejmowanych czynności. I tak na przykład skejci (spolszczone angielskie słowo : skate) połączyli się głównie dzięki jeździe na deskorolce (od tej czynności zresztą wzięła się nazwa).  W dzisiejszych czasach skejtów łączy też ubiór i muzyka hip-hop, jednakże pierwotnie najważniejsza była właśnie deskorolka. Niemałą rolę w tworzeniu się subkultur ma też moda. Wydaje się na przykład, że subkultura emo powstała pod wpływem chwilowej mody i popularności.

Każdy człowiek charakteryzuje się mniejszą lub większą potrzebą przynależności, do zaspokojenia której dąży przez identyfikację z różnymi grupami społecznymi, zawodowymi, rodzinnymi, itd.
Szczególnie intensywną potrzebę przynależności odczuwają ludzie młodzi, znajdujący się w okresie życia, w którym nie są jeszcze pewni co do swojej tożsamości. Próbują oni odpowiedzieć na pytanie : kim tak naprawdę jestem? Członkowstwo w jakiejś grupie społecznej pomaga odpowiedzieć na to pytanie, zbudować swoją tożsamość i zaspokoić potrzebę przynależności.
Młodzi ludzie jednak często nie chcą identyfikować się ze swoją grupą rodzinną czy też szkolną. Szukają swoich własnych, odmiennych rozwiązań. I wtedy z pomocą przychodzą subkultury młodzieżowe. Bycie w takiej grupie wiąże się z wyraźnym podkreśleniem na zewnątrz swojego związku z tą grupą, poprzez swój wygląd i różne zachowania. Jest to takie powiedzenie światu : Widzicie kim jestem? Jestem członkiem tej grupy! Subkultury sprawiają, że młodzi ludzie czują się z kimś związani, czują się wyjątkowi i inni od reszty. Łączą ze sobą ludzi, będących ‘w tym samym klimacie’, nadających na podobnych falach.
Przynależność do jakiejś subkultury jest więc całkowicie naturalna dla wielu młodych ludzi.

W socjologii mianem subkultury określa się każdą grupę społeczną wyodrębnioną z kultury ogólnej na podstawie jakichś wspólnych cech. Mogą więc istnieć subkultury zawodowe, religijne, etniczne itp. W tym znaczeniu możemy się spotkać na przykład z subkulturą lekarzy. Jednak potoczne znaczenie tego terminu jest nieco odmienne. W codziennym języku subkultura oznacza raczej grupę młodych ludzi, którzy w jakiś sposób buntują się przeciwko reszcie społeczeństwa, odróżniają się od innych, a swoją odmienność podkreślają najczęściej specyficznym ubiorem, językiem, czy też słuchaną muzyką. Członków subkultury mogą łączyć różne rzeczy, ale poza tymi łatwo widocznymi cechami zewnętrznymi, przynajmniej po części powinni oni wyznawać jakiś wspólny system wartości, mieć podobny światopogląd i ideologię. Młodzieżowe subkultury są przedmiotem licznych kontrowersji i w opinii społecznej krąży o poszczególnych subkulturach wiele mitów, uprzedzeń i błędnych przekonań. Jest to zapewne spowodowane tym, że subkultury są grupami do pewnego stopnia zamkniętymi i często odrzucającymi powszechnie przyjęte wartości. W każdym razie subkultury jako zjawisko są czymś bardzo interesującym i na pewno warto poświęcić trochę czasu, żeby zagłębić się w tą tematykę.