Do Polski, pozostającej w tej czasie za żelazną kurtyną, ruch hipisowski nie trafił z taką siłą i nie objął zbyt wielu ludzi. Jednakże gdy tylko dotarły do kraju informacje o rewolucji w społeczeństwie amerykańskim, także i u nas część młodych ludzi postanowiła przyjąć ideały hipisowskie. Z wiadomych względów w Polsce nie buntowano się przeciwko konsumpcjonizmowi społeczeństwa, a raczej przeciwko tyranii komunizmu.
Zdecydowanie z większą mocą przyjęła się za to w Polsce subkultura punk. Filozofia punków przypomina nieco hipisowską – także wyraża bunt przeciw wartościom społeczeństwa, normom, zakazom, jest jednak wzbogacona o elementy bardziej ostrzejsze, ‘złe’. Punki uważają hipisów za słabych, nie umiejących się przeciwstawić. Są anarchistami, nie boją się walczyć z użyciem przemocy o swoje prawa, widzą świat jako miejsce puste i groźne. Ten twardy i bezkompromisowy bunt przeciwko wszelkiej władzy i instytucjom państwowym idealnie wpasował się w polskie realia lat 80-tych, kiedy to trafiły do nas idee punk. Polscy punkowy znaleźli swoje miejsce na festiwalu muzyki młodzieżowej w Jarocinie. Był on miejscem spotkań i integracji środowisk punkowych. Subkultura punkowa w Polsce, choć w mniejszym nasileniu, to jednak pozostaje nadal żywa. Żeby się o tym przekonać wystarczy pojechać na jedną z nowych edycji festiwalu w Jarocinie lub Przystanku Woodstock.