Pierwszą szeroko znaną subkulturą w historii byli hipisi. Ruch ten rozkwit w połowie lat 60-tych XX wieku w USA i trwał właściwie tylko przez kilka lat, jednakże odcisnął swoje piętno na kulturze ogólnej trwające do dziś.
Subkultura hipisowska była wyrazem rewolucji, buntu młodzieży przeciwko dorosłym i ich wartościom : konsumpcjonizmowi, normom społecznym, zakazom, wyścigowi szczurów, rywalizacji. Hipisi głosili hasła pokoju, miłości, braterstwa, powrotu do natury, odrzucenia przemocy i wartości materialnych. Swój bunt wyrażali także wyglądem. Nosili luźne, kolorowe ubrania, długie włosy, różnorakie rzemyki i ozdoby, często chodzili na boso. Symbolizowało to ich kontakt z naturą i wolność. Jednym z elementów tej subkultury stało się też zażywanie substancji psychodelicznych, jak marihuana czy LSD, w celu poszerzenia świadomości.
Ich ruch powstał spontanicznie i był naturalną odpowiedzią młodych ludzi na to co dzieje się w ogóle społeczeństwa, w tym także na wojnę w Wietnamie. Najwyraźniej ideały hipisowskie trafiły na płodny grunt, gdyż w krótkim czasie bardzo wielu ludzi zaczęło się z nimi utożsamiać, nie tylko w USA, ale na całym świecie. To jednak, że ruch stał się tak popularny, stało się też przyczyną jego zguby, gdyż wielu ludzi uważało się za hipisów nie rozumiejąc tak naprawdę ich światopoglądu, a wolności i buntu szukając głównie w narkotykach, nie tylko psychodelicznych, ale także tych znacznie bardziej szkodliwych.